|
|||||||||||||
|
เกี่ยวกับเรา
ความเป็นมาของประชาธรรม สำนักข่าวประชาธรรม เกิดจากการจุดประกายขึ้นในกลุ่มนักคิด นักพัฒนาเอกชน และนักกิจกรรมภาคเหนือในช่วงปลายปี 2542 จากความคิดที่ว่าข่าวสารภาคประชาชน อันได้แก่ ปัญหาความยากจน ปัญหาคนชายขอบและปัญหาของชุมชนท้องถิ่นต่างๆ ยังมิได้ถูกนำเสนอสู่สังคมมากเพียงพอ เนื่องด้วยข้อจำกัดของสื่อมวลชนและของภาคประชาชนเอง ทุนพาณิชย์และบริโภคนิยมมีส่วนทำให้เกิดการสื่อสารทางเดียวจากรัฐมาสู่ประชาชน และจากเมืองสู่ชนบท ในขณะที่สังคมไทยได้ก้าวล่วงสู่การเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ซับซ้อน ประชาชนระดับล่างลุกขึ้นทวงถามสิทธิในการจัดการทรัพยากรดิน น้ำ ป่า อันเป็นปัจจัยการผลิตขั้นพื้นฐานที่ถูกการพัฒนาในห้วง 5 ทศวรรษที่ผ่านมาพล่าผลาญไป คนไทยจำนวนมากไม่ว่าจะเป็นนักธุรกิจ ชนชั้นกลาง ชาวบ้านกำลังตื่นตัวที่จะมีส่วนร่วมในนโยบายสาธารณะ การติดตาม ตรวจสอบรัฐ และการพึ่งตนเองในการจัดการปัญหา ทั้งประเด็นประชาธิปไตย สิทธิมนุษยชน การศึกษา สิ่งแวดล้อม วัฒนธรรม ฯลฯ ทว่าข้อมูลข่าวสารภาคประชาชนเหล่านี้จะปรากฏเป็นข่าวต่อเมื่อมีความขัดแย้งรุนแรงเกิดขึ้น หรือไม่หากเป็นข่าวก็มักนำเสนอแต่เพียงปรากฏการณ์ของข่าวเท่านั้น สำนักข่าวประชาธรรมจึงเกิดขึ้น เพื่อทำหน้าที่เป็นแหล่งผลิตข่าวสารภาคประชาชนในรูปของข่าว สนับสนุนแก่สื่อส่วนกลางและผู้สนใจ ด้วยวิสัยทัศน์การมองเห็นข่าวที่แตกต่าง วิเคราะห์เจาะลึกถึงข้อเท็จจริงรอบด้าน และเบื้องหลังปรากฏการณ์ เพื่อให้สาธารณะรับรู้ สู่ความเข้าใจ และบังเกิดจินตภาพที่ถูกต้องต่อปัญหานั้นๆ ด้วยความคาดหวังว่าการนำเสนอข่าวสารภาคประชาชนอย่างต่อเนื่อง จะนำไปสู่พลังการเสนอนโยบายสาธารณะที่มาจากความต้องของประชาชนอย่างแท้จริง พ.ศ. 2542-2543 แนวคิดที่มาของสำนักข่าวประชาธรรม “การยึดพื้นที่สื่อและการสร้างสื่อของตนเองขึ้นมาของภาคประชาชน โดยเฉพาะคนจน จะทำให้มีผลกระทบในการสร้างพลังเครือข่ายพันธมิตร ที่ผ่านมาสื่อโดยทั่วไปมักจะนำเสนอภาพของคนจนจากโลกที่เขาคลุกคลีอยู่ เช่น การให้ความช่วยเหลือแบบสังคมสงเคราะห์ ภาพลักษณ์ของคนจนจึงผิดเพี้ยนไป ความจริงคนจนสร้างทางเลือกที่น่าสนใจมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการหาทางออกต่อการแก้ปัญหาการจัดการทรัพยากร การจัดการชีวิตตัวเอง การแก้ปัญหาหนี้สิน ไม่ใช่ฝ่ายที่รอรับ หรือเรียกร้องความช่วยเหลือจากรัฐอยู่ร่ำไป สำนักข่าวที่เป็นของภาคประชาชน จึงน่าจะเป็นยุทธศาสตร์เชิงรุกในยุคนี้ได้ เป็นความหวังที่จะสร้างพลังข่าวสารและเปลี่ยนทิศทางของข่าวสารบนหน้าหนังสือพิมพ์ ข่าวสารของคนชั้นล่างจะได้ไปถึงผู้มีอำนาจตัดสินใจและกำหนดนโยบายและทิศทางการพัฒนาในที่สุด” นิธิ เอียวศรีวงศ์ ,2543 คำกล่าวของอ.นิธิ เอียวศรีวงศ์ ประธานกรรมการบริหารสำนักข่าวประชาธรรม(2543 - 2547) บอกถึงแนวคิดของการจัดตั้งสำนักข่าวประชาธรรมได้เป็นอย่างดี ก่อนปี 2542 ที่จะจัดตั้งสำนักข่าวประชาธรรม องค์กรภาคประชาชนเอง ทั้งองค์กรพัฒนาเอกชน และองค์กรชาวบ้าน ก็มีการทำงานด้านสื่อโดยเฉพาะในรูปแบบการส่งข่าวให้แก่สื่อมวลชนกระแสหลักเหมือนเช่น ที่สำนักข่าวประชาธรรมอยู่ทุกวันนี้ รวมไปถึงการผลิตสื่อ อาทิ หนังสือเล่ม นิตยสาร จุลสารจำนวนมากมาย แต่การทำงานดังกล่าวไม่ค่อยประสบผลสำเร็จมากนัก เนื่องจากมีลักษณะต่างคนต่างทำ และการส่งข่าวแก่สื่อมวลชนนั้นพบว่าสื่อมวลชนไม่ค่อยอ่าน ด้วยสาเหตุว่าอาจจะเป็นข่าวแจก ทำให้สื่อมวลชนมองว่าข่าวสารที่ส่งมาเป็นข่าวที่มีความเอนเอียง ไม่เป็นกลาง เหมือนเป็นกระบอกเสียงมากกว่า นอกจากนี้ยังมีเรื่องของทัศนคติของสังคม รวมไปถึงสื่อมวลชนจำนวนไม่น้อยที่มองชาวบ้าน องค์กรภาคประชาชน และเอ็นจีโอในแง่ลบ ไม่ว่าจะเป็นสมัชชาคนจน สมัชชาชนเผ่า เครือข่ายกลุ่มเกษตรกรภาคเหนือ หรือเอ็นจีโอหลากหลายองค์กรว่าเป็นกลุ่มที่ชอบม็อบกดดันรัฐบาล เป็นกลุ่มที่ร้องขอความช่วยเหลือต่อรัฐเพื่อกลุ่มของตนเอง สร้างปัญหา ทั้งๆ ที่จริงแล้วกลุ่มองค์กรภาคประชาชนดังกล่าวมีการเคลื่อนไหวเพื่อที่จะนำเสนอผลพวงของการพัฒนาที่ผิดพลาด และต้องการนำเสนอทางเลือกการพัฒนาแบบใหม่ เช่น สมัชชาคนจนต้องการเสนอทางออกการแก้ปัญหาคนจน ที่ไม่ใช่การสร้างเขื่อน และโครงการพัฒนาขนาดใหญ่ สมัชชาชนเผ่าพยายามนำเสนอแนวทางการจัดการแก้ไขปัญหาชาวเขา ที่ต้องการให้เคารพสิทธิความเป็นมนุษย์โดยเท่าเทียมกันคนไทยทุกคน เครือข่ายกลุ่มเกษตรกรภาคเหนือพยายามเสนอแนวทางการจัดการทรัพยากรที่ให้ชุมชนเข้าไปมีส่วนร่วม ไม่ใช่เป็นการจัดการโดยรัฐแต่เพียงฝ่ายเดียว เป็นต้น แต่เสียงของคนเหล่านี้ ไม่เคยปรากฏในสื่อใดๆ กลายเป็นเสียงเล็กเสียงน้อยที่ผู้บริหารประเทศ และสาธารณชนไม่เคยได้ยิน และเพื่อให้ปรากฏเป็นข่าวจึงต้องมีการรวมตัว หรือม็อบเพื่อทำให้เกิดเสียงดังไปถึงผู้มีส่วนในการแก้ไขปัญหาระดับนโยบาย และเมื่อรวมตัวชุมนุมกัน ข่าวที่ปรากฏต่อสาธารณชนก็กลายเป็นพวกสร้างปัญหา เรียกร้อง และสื่อมวลชนโดยทั่วไปก็มักจะนำเสนอแต่ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น เป็นแค่ความขัดแย้งของประชาชนกลุ่มนั้นกับรัฐบาลเท่านั้น แต่มีสื่อจำนวนน้อยมากที่จะสืบสาวไปถึงสาเหตุ และต้นตอความขัดแย้งนั้น ทำให้ประเด็นที่กลุ่มองค์เหล่านี้ต้องการนำเสนอไปไม่ถึงสาธารณชนและนโยบายสาธาราณะ เช่น ทางเลือกการจัดการน้ำ จัดการที่ดิน การแก้ปัญหาหนี้สิน การแก้ปัญหาเสพติด เป็นต้น อ.นิธิ กล่าวถึงอุบัติการณ์ ความเคลื่อนไหวของภาคประชาชนที่ขาดหายไปในสื่อกระแสหลักที่เห็นชัดเจน 3 ประการคือ
ปลายปี 2542 สำนักข่าวประชาธรรมถูกจุดประกายความคิดขึ้นในกลุ่มนักวิชาการ นักพัฒนาเอกชนและนักกิจกรรมทางสังคม โดยมีจุดเริ่มต้นจากเวทีสรุปบทเรียนขององค์กรพัฒนาเอกชนภาคเหนือเป็นหลัก ครั้งนั้นมีการสรุปบทเรียนโดยเฉพาะประเด็นที่กล่าวมาข้างต้น มีข้อสรุปว่าภาคประชาชนควรมียุทธศาสตร์การทำงานสื่อกับสื่อมวลชนอย่างเป็นระบบ และจัดตั้งองค์กรเพื่อทำงานอย่างจริงจังทั้งนี้เพื่อให้เสียงของคนเล็กคนน้อยปรากฏในพื้นที่สาธารณะ ให้คนเล็กๆ มีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบายสาธารณะ ไม่ใช่มีแต่ผู้บริหารประเทศ หรือผู้มีอำนาจอยู่ร่ำไป ปี 2543 มีการจัดตั้งสำนักข่าวประชาธรรม และขยายแนวความคิดไปยังภาคใต้และอีสาน ภาคกลางในเวลาต่อมา ภายหลังจากที่ตกผลึกทางความคิดว่าจะต้องจัดตั้งสำนักข่าวประชาธรรม จึงมีการระดมหุ้นในเครือข่ายองค์กรภาคประชาชน ทั้งองค์กรพัฒนาเอกชน องค์กรชาวบ้าน และนักวิชาการ เงินทุนเริ่มต้นของสำนักข่าวประชาธรรมเริ่มต้นเพียง 300,000 บาท เป็นเงินทุนจำนวนไม่มากเลยเมื่อเทียบกับสำนักข่าวใหญ่ๆ ที่ใช้เงินทุนมหาศาล จนเป็นเหตุให้เกิดความสงสัยว่าสำนักข่าวประชาธรรมดำเนินการได้อย่างไรภายใต้เงินทุนอันจำกัดนี้ ด้วยเหตุที่สำนักข่าวประชาธรรมมีทุนบางส่วนที่ไม่ใช่เงิน นั่นคือบุคลากร ความรู้จากเครือข่ายองค์กรพันธมิตรต่างๆ ด้วย จึงทำให้การก่อตั้งสำนักข่าวประชาธรรมเกิดขึ้นได้ การดำเนินการในระยะเริ่มแรก สำนักข่าวประชาธรรม ได้รับความช่วยเหลือจากเครือข่ายองค์กรภาคประชาชน ในการส่งเบาะแสข่าว รวมไปถึงแหล่งข่าว ข้อมูลที่จะสืบค้นหา และบางองค์กรก็ส่งข่าว ข้อมูลเชิงลึกให้แก่สำนักข่าวประชาธรรม เป็นต้น และถือเป็นภารกิจร่วมกันของคนในขบวนว่าจะช่วยกันผลักดันให้สำนักข่าวประชาธรรมอยู่รอด เป็นองค์กรที่มีภาระหน้าที่สร้างสรรค์ข่าวของภาคประชาชน อันจะนำไปสู่การกำหนดนโยบายสาธารณะได้ คุณค่าข่าวประชาธรรม จุดก่อกำเนิดของสำนักข่าวประชาธรรมแตกต่างจากสื่อโดยทั่วไป การคัดเลือกข่าว การทำข่าวของสำนักข่าวประชาธรรมจึงไม่เหมือนกับสื่อมวลชนกระแสหลัก หลักเกณฑ์การคัดเลือกข่าวของประชาธรรมมีความแตกต่างจากทฤษฎีสื่อสารมวลชน กล่าวคือขณะที่ตามหลักทฤษฎีสื่อเกณฑ์การคัดเลือกข่าวจะเน้นที่ความ สด ใหม่ แหล่งข่าวต้องเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง แต่ของประชาธรรมกลับไม่เน้นตามทฤษฎีมากนัก แต่ให้ความสำคัญกับแหล่งข่าวที่เป็นคนเล็กคนน้อยมากกว่า โดยในงานฝึกอบรมผู้สื่อข่าวของสำนักข่าวประชาธรรมเมื่อปี 2543 อ.นิธิ เอียวศรีวงศ์ได้ให้หลักเกณฑ์การคัดเลือก จับประเด็นข่าวที่น่าสนใจดังนี้
หมากัดคนไม่เป็นข่าว คนกัดหมาเป็นข่าว ตามทฤษฎีข่าวที่ว่า “หมากัดคนไม่เป็นข่าว คนกัดหมาเป็นข่าว” สามารถนำมาประยุกต์ใช้ได้ เป็นการนำเสนอข่าวในมุมที่ไม่ปกติ ถือว่าทำให้ข่าวมีสีสัน ดึงดูดความสนใจ เช่น ข่าวอารมณ์ขันของชาวบ้านถือเป็นข่าวได้เหมือนกัน สำนักข่าวประชาธรรมมีการทำข่าวที่ไม่เป็นข่าว โดยใช้เกณฑ์ดังกล่าวเป็นหลักในการคัดเลือก มีข่าวที่ถูกละเลยในหน้าสื่อ และประชาธรรมหยิบยกขึ้นมาหลายประเด็น ได้แก่
ข่าวที่ไม่เป็นข่าว “ในช่วงวิกฤติเศรษฐกิจ มีประชาชนในภาคเหนือหลายแห่งเข้าไปยึดพื้นที่ที่เศรษฐีมาซื้อเก็งกำไรเป็นร้อยๆ ไร่ จัดการแบ่งสรรเพื่อปลูกผักกินกันเอง ฝ่ายเศรษฐีเองก็ไม่ได้กลับมาดู ถามว่าตรงนี้เป็นข่าวได้หรือไม่ ในทัศนะผมคิดว่าเป็นข่าวได้ เพราะมันสะท้อนให้เห็นถึงการจัดการทรัพยากรที่ดินในประเทศไทย” ศ.ดร.นิธิ ยกตัวอย่างข่าวเล็กๆ ข่าวหนึ่งที่ไม่ปรากฏเป็นข่าว แม้ว่าจะไม่น่าสนใจในสายตาของสื่อมวลชนทั่วไป แต่กลับมีความน่าสนใจทั้งในเชิงเนื้อหาสาระ และประเด็นที่จะนำเสนอแก่สังคมในยุคที่การจัดการทรัพยากรในประเทศไทยยังไม่มีความเป็นธรรมเช่นนี้ ข่าวที่ไม่เคยปรากฏเป็นข่าวยังมีอยู่เป็นจำนวนมากพอๆ กับข่าวที่ถูกบิดเบือนในประเทศไทย จึงเป็นภาระหน้าที่ของสำนักข่าวที่จะขุดคุ้ยข่าวที่ไม่เคยเป็นข่าว การทำความจริงให้ปรากฏ การลงลึก เจาะประเด็นของสำนักข่าวจึงเท่ากับเป็นการทำให้ข่าวเล็กๆ ถูกตีแผ่ขึ้นมา “สื่อส่วนกลางเปรียบเหมือนรถใหญ่ที่เข้าซอยไม่ได้ ขณะที่สำนักข่าวภาคประชาชนเป็นรถเล็กๆ ที่เข้าซอยได้” สุชาดา จักรพิสุทธิ์ นักวิชาการอิสระ เปรียบเทียบบทบาทภาระหน้าที่ของสำนักข่าวที่มีความแตกต่างจากหนังสือพิมพ์ทั่วๆ ไปอย่างชัดเจน หัวใจสำคัญของการเจาะลึกประเด็นข่าว จึงอยู่ที่การนำเสนอมุมที่นักข่าวโดยทั่วไปมักจะหลงลืม และมิได้ตั้งคำถาม ซึ่งอ.นิธิได้ย้ำว่าอุบัติการณ์จำนวนมากที่เกิดขึ้นในประเทศไทยมันเป็นข่าวที่ไม่มี “คน” อยู่ในนั้น มีแต่นโยบายของรัฐเท่านั้น ซึ่งสำนักข่าวที่ภาคประชาชนลุกขึ้นมาทำเองน่าจะทำให้มองเห็น “คน” มากขึ้น ข่าวที่เป็นข่าวของสำนักข่าวประชาธรรมจึงแตกต่างจากข่าวที่เป็นข่าวของสื่อโดยทั่วไป จะเป็นการช่วยเสริมรายละเอียด ทำให้เกิดแง่มุมที่หลากหลาย และสร้างความสมดุลย์บนหน้าหนังสือพิมพ์ ซึ่งมีเพียงข่าวของภาครัฐและทุนที่ครอบครองพื้นที่อยู่เป็นจำนวนมาก มากไปกว่านี้ในเวที “ยุทธศาสตร์สื่อภาคประชาชน” เมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2543 ซึ่งจัดโดยคณะทำงานสื่อภาคประชาชนภาคเหนือ ภายใต้ความร่วมมือองค์กรพัฒนาเอกชน นักสื่อสารมวลชน นักวิชาการ ยังได้มีการถกเถียงกันมากว่าการคัดสรรข่าวที่มาจากหลายๆ พื้นที่ว่าอะไรสมควรเป็นข่าวจะมีเกณฑ์อย่างไร ถ้าหากใช้เพียงมาตรฐานว่าข่าวที่เกิดขึ้นในพื้นที่ทั้งหมดเป็นข่าว ก็จะมีข่าวประเภทว่าประชาสัมพันธ์องค์กร ประชาสัมพันธ์กิจกรรมหลุดเข้ามา ในท้ายที่สุดข่าวนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับข่าวจากภาครัฐ ของหน่วยงานกรมประชาสัมพันธ์ ซึ่งเราเองก็พบว่าข่าวสารเหล่านี้ ไม่มีสารที่จะนำเสนอกับผู้อ่านแต่อย่างใด “จุดยืนของเราอยู่ตรงที่เราอยากสื่อสารข้อมูลความเคลื่อนไหว ทัศนะมุมมอง การพัฒนา และทางเลือกที่มาจากภาคประชาชน” ชัชวาลย์ ทองดีเลิศ นักพัฒนาอาวุโสจากภาคเหนือให้ความเห็นถึงหัวใจสำคัญของข่าวภาคประชาชนที่จะใช้เป็นวิจารณญาณเบื้องต้นในการคัดสรรข่าว อย่างไรก็ตามมีการตั้งข้อสังเกตว่าข่าวที่มาจากภาคประชาชนนั้นขาดสีสัน ขาดความเป็น “ข่าว” เช่น ว่ารวดเร็ว ฉับไว และไม่มีความเป็นกลางตามทฤษฎีโดยสิ้นเชิง ซึ่งเป็นสิ่งที่ท้าทายมากอีกเช่น กันที่จะทำให้ข้อเท็จจริงมากมายนี้ได้ถูกสื่อสารอย่างมีพลัง ได้อย่างไร สร้างพื้นที่ข่าว เพื่อความเป็นธรรมและยั่งยืน “ข่าวเล็กข่าวน้อยที่ปรากฏเป็นข่าวจะค่อยๆ สร้างภาพ สร้างประเด็นปัญหาสาธารณะขึ้นมาทำให้สังคมเข้าใจปัญหาอันสลับซับซ้อนได้” อ.นิธิ กล่าวถึงหัวใจสำคัญของการนำเสนอข่าวสารภาคประชาชนอันเป็นจุดยืนที่สำนักข่าวที่ต้องยึดกุมไว้ให้มั่น ผลพวงของการพัฒนาประเทศที่มาจากศูนย์กลาง ได้ก่อให้เกิดโศกนาฏกรรมแก่คนจำนวนมากของประเทศ ลูกต้องพลัดพรากจากพ่อแม่ หมู่บ้าน วัดวาอารามต้องล่มสลาย ทรัพยากรถูกแย่งชิง เกษตรกรจนลง ขาดแคลนที่ดินทำกิน นั่นก็เป็นเพราะภาคประชาชนไม่มีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบาย ไม่มีสิทธิที่บอกว่าต้องการอะไร ไม่ต้องการอะไร ไม่มีสิทธิแม้แต่จะเลือก ซึ่งที่ผ่านมาสื่อเป็นเครื่องมือสำคัญที่ทำให้ทิศทางการพัฒนาจากข้างบนลงสู่ล่างอย่างมีประสิทธิภาพที่สุด เพราะผู้มีโอกาสใช้สื่อ ผู้มีโอกาสเข้าถึงสื่อ คือผู้กำหนดทิศทางข่าวสารมาโดยตลอด การสื่อสารจึงเป็นการสื่อสารแนวดิ่งทางเดียว การผลักดันของประชาชนกำลังเป็นไปในทิศทางตรงกันข้าม แม้จะเป็นแนวดิ่งเหมือนกัน แต่เปลี่ยนทิศทางจากบนสู่ล่าง ก็จะเป็นจากล่างขึ้นไปสู่บน หมายถึงการนำเสนอข่าวสารจากภาคประชาชน ข่าวสารจากภาคประชาชนคือ การที่ภาคประชาชนจะสามารถบอกได้ว่าพวกเขาต้องการอะไร ไม่ต้องการอะไร มีสิทธิที่บอกได้ว่าไม่ต้องการให้มีโรงไฟฟ้าถ่านหินมาตั้งใกล้ๆ บ้าน ต้องการวิถีชีวิตและพันธุ์ปลาในลุ่มน้ำมูนกลับคืนมา ต้องการทำไร่ ทำนาโดยไม่มีเจ้าหน้าที่ป่าไม้มาไล่จับ เป็นต้น นั่นหมายถึง ประชาชนมีสิทธิที่จะเลือก และไม่เลือกการพัฒนาแบบไหน ไม่ใช่ผ่านการคิดตัดสินใจและกำหนดเป็นนโยบายโดยคนไม่กี่คน แล้วก็ประชาสัมพันธ์ผ่านสื่อเท่านั้นเอง การสื่อสารแนวดิ่งจากล่างขึ้นสู่ข้างบนแม้ว่าจะไม่มีความเชี่ยวชาญ เป็นมืออาชีพเท่ากับการสื่อสารจากส่วนกลาง แต่ก็นับเป็นทางเลือกหนึ่งของภาคประชาชนที่จะมีโอกาสสื่อสารและผลักดันนโยบายสาธารณะจากความต้องการที่แท้จริง ทั้งยังทำให้เกิดการเรียนรู้ระหว่างภาคประชาชนด้วยกันเองอีกด้วย มิใช่มีแต่เพียงแนวนโยบายอันแห้งแล้งที่ถูกกำหนดจากรัฐบาลมาสู่ประชาชน แน่นอนว่าภาคประชาชนเองก็ต้องพัฒนาทักษะ ความรู้ในการสื่อสารไปพร้อมๆ กันด้วย เวลาคงเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าภาคประชาชนจะสามารถฟันฝ่าปัญหาทางเทคนิคไปสู่เป้าหมาย การมี “ที่ยืน” ในสื่อมวลชนอย่างเสมอภาคและเท่าเทียมกับภาครัฐและเอกชนได้หรือไม่ พ.ศ. 2543 – 2547 ก่อร่างสร้างสำนักข่าวประชาธรรม ระยะสร้างฐาน ช่วงแรกของการก่อตั้งสำนักข่าวประชาธรรม มีการทำงานในด้านต่างๆ คือ
ระยะขยายฐาน เมื่อรากฐานสำนักข่าวลงหลักมั่นและพร้อมที่จะดำเนินการด้านการข่าว ก็เป็นช่วงเวลาของการสร้างผลงานและขยายฐานการสนับสนุนให้กว้างขวางยิ่งขึ้น
โต๊ะข่าว (กองบรรณาธิการข่าว) ประกอบด้วย บรรณาธิการสำนักข่าวประชาธรรม ผู้สื่อข่าว อาสาสมัครนักวิชาการ นักกิจกรรมอิสระ ผู้ปฏิบัติงานองค์กรพัฒนาเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่ มีหน้าที่คือร่วมกันวิเคราะห์ข่าว สถานการณ์เป็นประจำทุกเดือน เพื่อช่วยกองบรรณาธิการในการจับประเด็นข่าวภาคประชาชน ส่วนระดับผู้ปฏิบัติงานประชาธรรม หรือกองบรรณาธิการในศูนย์ข่าวภาคเหนือ ซึ่งเป็นศูนย์ประสานงานกลางจะมีการประชุมโต๊ะข่าวทุกสัปดาห์เพื่อวิเคราะห์และกำหนดประเด็นข่าวที่จะติดตาม ศูนย์ข่าวภูมิภาค ประกอบด้วยอาสาสมัครจากเครือข่ายผู้ถือหุ้น ผู้ปฏิบัติงานในองค์กรเอกชน และผู้สื่อข่าว (สตริงเกอร์) ทำหน้าที่เป็นโต๊ะข่าวย่อย หรือกองบรรณาธิการภูมิภาค 2 ปีแรกสามารถตั้งศูนย์ข่าวภูมิภาคได้ 3 จุด คือ ศูนย์ข่าวภาคเหนือ ศูนย์ข่าวภาคใต้ และศูนย์ข่าวอีสาน แต่เมื่อขึ้นสู่ปีที่ 3 ศูนย์ข่าวภูมิภาคใน 2 จุดมีอันต้องยุบไป (ใต้และอีสาน) เนื่องจากขาดตัวหลักที่จะประสานงานอย่างแท้จริง คงเหลือแต่ผู้สื่อข่าว ซึ่งมีการขยายจำนวนผู้สื่อข่าวพิเศษของสำนักข่าวทุกๆ ปี อ้างอิง
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||
