แม้ปีนี้ฝุ่นควันจะจางหายไปอย่างรวดเร็วเพราะฝนมาเร็วกว่าทุกปี แต่ประเด็นฝุ่นควันยังเป็นเรื่องที่น่าติดตามเพราะไม่ใช่ปัญหาตามฤดูกาล ยังมีข้อถกเถียงเกี่ยวกับการจัดการไฟในเขตป่าจนถึงตอนนี้ ระหว่างห้ามเผาโดยเด็ดขาด (Zero Burning) กับการบริการจัดการไฟ (Fire Management) ที่มองว่ายังมีไฟจำเป็นที่ต้องยอมรับและบริหารจัดการแบบควบคุมร่วมกัน
เพื่อให้การใช้ไฟส่งผลกระทบน้อยที่สุด ซึ่งการจัดการเชื้อเพลิงหรือชิงเผาในเขตป่าผลัดใบเป็นหนึ่งในนั้น โดยที่มีนักวิชาการทั้งด้านวนศาสตร์ และสังคมศาสตร์สนับสนุนว่าเป็นทางเลือกหนึ่งเพื่อลดเชื้อเพลิงป้องกันความเสี่ยงไฟขนาดใหญ่ที่ควบคุมยาก และลดไฟลักลอบจุดลง ซึ่งมีผลกระทบมากกว่าเนื่องจากมักแอบจุดในเวลากลางคืนที่อากาศปิด
เพื่อไขความกระจ่างต่อเรื่องนี้ วันนี้เราเชิญนักวิชาการที่ศึกษาวิจัยในประเด็นดังกล่าว ผศ.ดร.วัชรพงษ์ ธัชชยพงษ์ จากภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อาจารย์ได้ทำงานศึกษาวิจัยเกี่ยวกับการหาแนวทางที่เหมาะสมในการลดเชื้อเพลิงด้วยการชิงเผา โดยมีพื้นที่นำร่องในเขตอำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่
ภายใต้โครงการวางแนวทางการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการเชื้อเพลิงป่าเต็งรังโดยใช้แบบจำลองไฟป่า สนับสนุนโดยกองทุนสิ่งแวดล้อมเมื่อปี 2555 จึงอยากชวนอาจารย์มาช่วยให้ความกระจ่างต่อการลดเชื้อเพลิงในพื้นที่ป่าด้วยการชิงเผาว่าเป็นอย่างไร และแนวทางการแก้ไขปัญหา PM2.5 ที่มาจากการเผาในภาคป่าไม้ที่แท้จริงควรจะทำอย่างไรได้บ้าง